Freek de Zwart

Zo’n tien jaar geleden kreeg ik een psychose. Met die psychose verkeerde ik in een haat/liefde verhouding: aan de ene kant was er de angst, de frustratie en de woede als gevolg van wat m’n psychose me liet “zien” en “horen”, aan de andere kant was er een ongebreidelde drang tot creeren. Karretjes achter m’n (door mij zelf overdekt gemaakte) fiets, een door de woningcorporatie helaas niet gewaardeerde “fantasy” tuin, muziekstukken, schrijfwerk en schilderijen. Veel is verloren gegaan tijdens totaal chaotische jaren (ik had overigens de eerste jaren niet door dat ik een psychose had…). Van de schilderijen die behouden zijn, tref je een selectie aan op deze site. De albums 1 en 2 tonen werk uit m’n meest psychotische periode, album 3 laat m’n “minder psychotische” kant zien: werk gemaakt in de laatste vijf jaar, sinds ik antipsychotica gebruik.

Door films als “Saving private Ryan” en “Gladiator” ben ik gefascineerd (als mede bijna plaatsvervangend getraumatiseerd) geraakt door het gegeven van de “ultieme eenzaamheid” die “de frontsoldaat” volgens mij moet ervaren tijdens de strijd: de Romeinse soldaten en de Romeinse oorlogsgaleien zijn op dit gegeven geinspireerd.

Romantisch verlangen naar die Ene (ergens in het ontmoedigend grote heelal…) en ook iets minder romantische “ gesublimeerde paringsdrift” vormden de inspiratie voor “m’n vrouwen”.

Voor meer tekst en uitleg verwijs ik je graag door naar de website van m’n therapeut Alex Kortendijk, waar ook een aantal van mijn schilderijen te zien zijn.